Co się kryje pod nazwą "gwasz"? Mówiąc w dużym uproszczeniu, jest to technika malowania w której wykorzystuje się farby wodne. Tym, co je spaja, jest guma arabska. Mówi się, że "przodkami" tych farb są akwarele. Mają one niezwykłe właściwości kryjące. Dzięki gumie arabskiej gwasze nie mieszają się ze sobą, jednocześnie dając efekt podobny do akwareli.

Decydując się na wybór obrazów malowanych techniką gwaszu trzeba pamiętać, że są one niezwykle wrażliwe na wilgoć, co oznacza, że powinny być odpowiednio przechowywane. Niezależnie jednak od tego, gwasze z pewnością są warte uwagi.

Współczesne malarstwo to kierunek w sztuce, który zaczął się rozwijać głównie po II wojnie światowej. Obejmuje on bardzo różnorodne nurty i dzieła sztuki - od obrazów przedstawiające martwe natury, przez pejzaże i abstrakcje, aż po surrealizm i... konstruktywizm!

Techniki tworzenia dzieł sztuki przez współczesnych artystów również są zdywersyfikowane. Stosuje się zarówno akwarele, jak i farby olejne czy gwasz. Popularne są również techniki mieszane, które mogą obejmować również elementy grafik.

Wagnerowskie obrazy zimowe

Każdy obraz zimowy kryje w sobie niezwykły urok. Zazwyczaj uderza  spokojem, uporządkowaniem i wolnym upływem czasu. Nie inaczej jest w przypadku ośnieżonych pejzaży Franza Josepha Wagnera. W większości przypadków ukazują one krajobrazy Sudetów – okolice, z których pochodził malarz.

Duża część dzieł Wagnera przenosi nas na spokojne wsie, choć zdarzają się również wyjątki. Należą do nich m.in. obrazy malowane we Wrocławiu, gdzie zlokalizowana była pracownia malarza. Jeśli chodzi natomiast o obrazy zimowe, to z pewnością malarz stworzył ich co najmniej dwa.

Symbolika barw w malarstwie

Czerwień

Kolor czerwony niezwykle mocno oddziałuje na psychikę i pobudza wszystkie zmysły. Jest ekspresyjny i mocno nas rozpala.  Jednocześnie symbolizuje miłość, władzę, erotykę i… wojnę! Nie bez powodu ubiory królewskie i biskupie zawsze obfitowały właśnie w ten kolor.

Czerwień jest często również kojarzona z determinacją i żywiołem ognia. Ma także swoją delikatniejszą stronę – wyraża bowiem przyjaźń i wrażliwość.

Wśród dzieł sztuki, na których dominują różne odcienie czerwieni, można wskazać.in. takie obrazy olejne jak „Tancerka Flamenco z kastanietami”, „Bukiet kwiatów w stylu flamandzkim” Heinricha Garossy czy „Męskie opowiastki przy wieczerzy” pędzla Oskara Urbahna.

Ruch czy spokój? Obrazy dynamiczne i kompozycje statyczne

Obrazy, które nas otaczają, mogą epatować spokojem i ciszą, albo wręcz przeciwnie – wprowadzać elementy wzbudzające silne emocje. Może w nich przeważać stałość, niezmienność i nieugiętość, albo pęd, chaos i zgiełk. Wszystko zależy od tego, jaki rodzaj kompozycji zostanie na nich przedstawiony. Stałość i spokój przywołują na myśl obrazy statyczne, natomiast zmienność i ruch – obrazy dynamiczne.

Czym pachnie sztuka? Obrazy kwiatów

Obrazy kwiatów często mają również swoje drugie dno. Pokazują z jednej strony piękno ludzkiego życia, z drugiej jego kruchość i przemijalność. Bardzo często malarze przedstawiają na swoich dziełach bukiety znajdujące się w wazonie, których zwiędnięcie jest kwestią czasu.

Z drugiej jednak strony obrazy z kwiatami przywołują na myśl statyczność i powolny upływ czasu. Bukiety są bowiem wciąż takie same i znajdują się w tym samym wazonie, często w starym, dawno minionym już stylu. I to niezależnie od tego, kiedy patrzymy na dany obraz.

W Polsce złote czasy malarstwa batalistycznego przypadły na XIX wiek. W tym stuleciu tworzyli jedni z naszych najwybitniejszych artystów, z Janem Matejko, Juliuszem Kossakiem, Wojciechem Kossakiem i Józefem Brandtem na czele. Największy rozkwit batalistyki to bez wątpienia epoka napoleońska. W tym duchu tworzyli Horace Vernet, Wasilij Wereszczagin oraz Piotr Michałowski.

Jeśli chodzi o najwybitniejsze obrazy uczty, to nie sposób nie wspomnieć np. o Uczcie w domu Lewiego Paolo Veronese. Obraz powstał w 1573 roku jako Ostatnia wieczerza, i miał trafić do refektarza weneckiego klasztoru Santi Giovanni e Paolo. Włoski mistrz zdecydował się na własną interpretację tego biblijnego motywu, umieszczając na obrazie postaci ubrane zgodnie ze znaną mu, ówczesna dworską modą. Co ciekawe, kompozycja i mnogość różnych postaci, nieobecnych w biblijnym przekazie (mężczyzna dłubiący w zębach nożem, karzeł, czarnoskórzy służący, niemieccy żołnierze i luteranie) powodują, że uwaga biesiadników zostaje zupełnie odciągnięta od postaci Chrystusa i tajemnicy Ostatniej Wieczerzy. Takie przedstawienie wywołało oburzenie przedstawicieli Kościoła i wezwano artystę przed sąd inkwizycyjny. Veronese, który nie zgodził się przemalować swojego dzieła, ostatecznie zmienił jego tytuł na Uczta w domu Lewiego.